میخوای درست بگی، نه لوس نه تیز
گاهی وسط تایپ گیر میکنی. نه حالت بده، فقط سنگینه. اینجا چند تا جمله و ایده هست که شبیه همون چیزیه آدمها واقعاً میفرستن؛ نه جملهٔ تمیز کتابی. بردار، عوضش کن، با حرف خودت قاطیاش کن. بهترینش همونیه که از دهنت در میاد، حتی اگر غلط املایی هم داشته باشه.
این صفحهها واسه کیه؟
واسه شبایی که گوشی دستته و نمیدونی از کجا شروع کنی که نه بیادب باشه نه گنگ. قاضی نیستم، الگوی قطعی هم نه؛ فقط یه کمک که ذهنت باز بشه. آخرش که باید خودت بنویسی؛ همون درسته.
غمگین ولی نه دعوا
هنوز چیزی تو دلته ولی میدونی نباید ادامه بدی. میشه آروم تمومش کرد بدون اینکه بری تو فاز دعوا.
همین حسمه →یه نمونه
یه بار بخون ببین نزدیکه به حرف خودت یا نه.
«برات آرزوی خوب دارم واقعاً. ولی حس میکنم از اینجا به بعد هر کدوممون باید بریم جلو با زندگی خودمون.
دوست دارم با احترام تمومش کنیم.»